Saga
safnaðarins Upphaf íslensks safnaðarstarfs í
Svíþjóð má rekja til 7. áratugarins þegar
íslenski presturinn í Kaupmannahöfn hóf að halda
guðsþjónustur fyrir Íslendinga á Skáni og
í Gautaborg.
Árið 1994 varð
vendipunktur í þeirri starfsemi er sr. Jón Dalbú Hróbjartsson
var kallaður til starfa í Svíþjóð til að
veita sálgæslu þeim Íslendingum er biðu líffæraflutninga
á Sahlgrenska sjúkrahúsinu í Gautaborg. Sama ár
var sóknarnefnd komið á laggirnar og var Kristinn Jóhannesson
valinn formaður hennar og situr hann enn í formannssætinu. Segja
má að þá hafi saga safnaðarins byrjað. En prestsembættið
var síðan lagt niður árið 1997 þegar samningur
Tryggingastofnunar við Sahlgrenska sjúkrahúsið var ekki
endurnýjaður.
Fyrir atbeina leikmanna og sóknarnefndar
var barátta hafin fyrir að fá íslenskan prest til starfa
að nýju þó sjúkrahússamningurinn hefði
verið fluttur annað. Það varð úr að Þjóðkirkja
Íslands ákvað að koma prestsembætti á laggirnar
til að þjóna Íslendingum í Svíþjóð.
Embættið var auglýst og hóf sr. Skúli S. Ólafsson
prestsþjónustu 1. mars 2000. Núverandi prestur Íslensku
kirkjunnar í Svíþjóð sr. Ágúst Einarsson
hóf síðan störf 1. október 2003, fyrst í
afleysingum fyrir sr Skúla, en síðan sem skipaður sóknarprestur
safnaðarins frá 1. júlí 2004.
Presturinn er
útsendur af Þjóðkirkju Íslands. Safnaðarstarfið
er rekið fyrir styrki og munar þar mestu um fjárframlag sænsku
kirkjunnar. Einnig hefur safnaðarstarfið notið styrkja úr sjóðum
íslensku Þjóðkirkjunnar.
|
